İSMÂİL b. HAMMÂD b. EBÛ HANÎFE
Hanefî fakihi ve kadı.
Hanefî fakihi ve kadı.
Hanefî fakihi.
Hanefî fakihi.
Mâlikî fakihi, hadis ve ensâb âlimi.
Namaza imamla birlikte başladığı halde belirli mazeretler sebebiyle ara vermek zorunda kalarak namazın bir kısmını imamla birlikte kılamayan kimse.
Cemaatle kılınan namazın birinci rek‘atını kaçıran kimse anlamında fıkıh terimi.
Boş araziye fidan dikmek üzere kurulan emek-tarla ortaklığı mânasında fıkıh terimi.
Sedîdüddin el-Kâşgarî’nin (ö. 705/1305) namaza dair eseri.
Ziraî ortaklık anlamında fıkıh terimi.